گلزار ادب

بیت های برگزیده از صائب تبریزی

  • می شوند از سرد مهری ،دوستان از هم جدا       برگ ها را می کند فصل خزان از هم جدا

تا تو را از دور دیدم،رفت عقل و هوش من        مـــی شود نزدیک منزل کاروان از هم جدا

 

  • در طریقت ،بار هر کس را که نگرفتم به دوش    

                                                      چون گشودم چشم بینش ،بار بر دل شد مرا

 

  • شیوه ی ما سخت جانان نیست اظهار ملال           لاله ها بی داغ می روند از کهسار ما

 

  • مادر از فرزند نا هموار خجلت می کشد              خاک ،سر بالا نیارد کرد از تقصیر ما

 

  • هر که دولت یافت ،شست از لوح خاطر نام ما

 

                                                       اوج دولت ،طاق نسیان است در ایّام ما

 

 

  • رزق ما آید به پای میهمان از خوان غیب          میزبان ماست هر کس می شود مهمان ما

 

  • معیار دوستان دغل روز حاجت است              قرضی به رسم تجربه از دوستان طلب

 

  • نه لباس تندرستی ،نه امید پختگی                میوه ی خامم به سنگ از شاخسار افتاده است

 

  • ای که می پرسی ز صحبتها گریزانی چرا        در بساطم وقت ضایع کردنی کم مانده است

 

  • این ما و من ،نتیجه ی بیگانگی بود              صد دل به یکدگر چو شود آشنا یکی است

 

  • به غیر دل که عزیز و نگاه داشتنی است        جهان و هر چه در او هست وا گذاشتنی است

 

  • چون وا نمی کنی گرهی ،خود گره مشو           ابرو گشاده باش چو دستت گشاده نیست

 

  • عرق شبنم کل خشک نگشته است هنوز               مگذارید که گلچین به شتابش ببرد

 

  • من که روزی از دل خود می خورم در آتشم       وای بر آن کس که نعمتهای الوان می خورد

 

  • مشو غافل در این گلشن چو شبنم از نظر بازی -که تا بر هم گذاری چشم را ،افسانه خواهی شد

 

  • دامن شادی ،چو غم ، آسان نمی آید به دست        پسته را خون می شود دل تا لبی خندان کند

 

  • می شود قدر سخن سنجان پس از رفتن پدید       جای بلبل در چمن ،فصل خزان پیدا شود

 

  • به هیچ جا نرسد هر که همّتش پست است         پر شکسته ،خس و خار آشیانه شود

 

  • نرمی ز حد مبر چو دندان مار ریخت             هر طفل نی سوار ،کند تازیانه اش

 

  • چون به داغ غربت من دل نسوزد سنگ را ؟      خال موزونم که در رخسار زشت افتاده ام

 

  • به دامن می دود اشکم ،گریبان می درد هوشم        نمی دانم چه میگوید نسیم صبح در گوشم

من آن حسن غریبم کاروان آفرینش را                 که جای سیلی اخوان بود نیل بنا گوشم

 

  • سپندی را به تعلیم دل من نامزد گردان             که آداب نشست و خاست در محفل نمی دانم

 

  • نه سرانجام اقامت نه امید بازگشت                    مرغ بی بال و پریم ،از آشیان افتاده ایم

 

  • خار دیوار گلستانم که از بی حاصلی                 می کشم خجلت ز اوج اعتبار خویشتن

 

  • هیچ همدردی نمی یابم سزای خویشتن                می نهم چون بید مجنون ،سر به پای خویشتن

 

  • این چنین زیر و زبر،عالم نمی ماند مدام          می نشاند چرخ ،هر کس را به جای خویشتن

 

  • با کمال ناگواری ها،گوارا کرده است              محنت امروز را اندیشه ی فردای من

 

  • من آن روزی که چون شبنم ،عزیز این چمن بودم

 

                                                 تو ای باد سحرگاهی ! کجا در بوستان بودی؟

غزلی از صائب  تبریزی 

یا رب از دل مشرق نور هدایت کن مرا            از فروغ عشق،خورشید قیامت کن مرا

تا به کی گرد خجالت زنده در خاکم کند؟         شسته رو چون گوهر از باران رحمت کن مرا

خانه آرایی نمی آید ز من همچون حباب            موج بی پروای دریای حقیقت کن مرا

استخوانم سرمه شد از کوچه گردی های حرص    خانه دار گوشه ی چشم قناعت کن مرا  

                                                         

 

چند باشد شمع من بازیچه ی دست فنا ؟             زنده ی جاوید از دست حمایت کن مرا

خشک بر جا مانده ام چون گوهر از افسردگی      آتشین رفتار چون اشک ندامت کن مرا

گر چه در صحبت ،همان در گوشه ی تنهاییم      از فراموشان امن آباد عزلت کن مرا

از خیالت در دل شبها اگر غافل شوم                تا قیامت سنگسار از خواب غفلت کن مرا

بی طفیلی نیست مهمانخانه ی اهل کرم        با سیه رویی به کار اهل جنّت کن مرا

در خرابی ها است ،چون چشم بتان تعمیر من   مرحمت فرما ز ویرانی عمارت کن مرا

از فضولی های خود صائب!خجالت می کشم    من که باشم تا کنم تلقین که رحمت کن مرا

 

/ 0 نظر / 16 بازدید